*********แถลงการณ์ก่อนอ่าน*************
ตอนที่ผมเขียนบทความนี้ ผมกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ซักอย่างแล้วมันเกิดเครียดขึ้นมา
มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใครที่ไม่ชอบบทความประเภทนี้ก็ของให้ลงไปดูรูปข้างล่างเลยนะครับ
*
*
**
**
***
****
ช่วงนี้หลังจากเรื่องดีๆผ่านพ้นไปแล้ว เราก็กลับมานั่งคิดอีกครั้ง...
****และแล้วผมก็จมลงไปในห้วงความคิดที่มืดสนิท ที่ตัวผมปิดกั้นมันอีกครั้ง..*****
****ภาพของความตาย ความเศร้าโศก และความโดดเดี่ยว...*****
มันประดังเข้ามาหาผมอย่างบ้าคลั่ง ไร้ที่สิ้นสุด และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด..
ทั้งๆที่ผมควรจะไม่เหลือมันไว้แล้วด้วยซ้ำ..สิ่งเหล่านี้..
แต่เพราะอาจจะเป็นเพราะผมกำลังกลัว กำลังกลัวว่าวันเวลาที่แสนวิเศษนี้จะโดนกระชากไปจากผมอีก ไม่!!!ผมไม่ต้องการโดนแย่งชิงอะไรไปอีกแล้ว ไม่!!
**************ยอมตายซะยังดีกว่าที่จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว!!!**************
และแล้วทุกอย่างก็กลับมาเหมือนเดิม ผมกลับมาเป็นตัวผมอีกครั้ง...
สิ่งที่ผมใช้"ความตาย"ยื่นคำขาด ทำให้ผมกลับมาอีกครั้งงั้นเรอะ...
ผมพอใจที่จะตาย มากกว่าอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้งั้นเรอะ!!!
****
********
************
และแล้วมือผมก็วาดรูป รูปนึงขึ้นมา ....ฟุ๊งซ่าน..-*-
เป็นรูปของหลานสาวและผม.....ที่ผมมักจะชอบวาดในเวลาแบบนี้"
ผมแบกเธอไว้อย่างนุ่มนวล เธอยิ้มให้ผมอย่างหมดใจ ผมก็ทำเช่นกัน..
ผมรักหลานสาว(ในจินตนาการ)คนนี้มาก อย่างหมดใจ
เพราะเธอก็รักผมมากกว่าใครๆเช่นกัน
*****
*
***
******* แต่...
*
***
*********แต่.....
แต่ในรูป ผมกับเธอกำลังจะเดินไปสู่ "ความตาย"......จากสงคราม....
ผมปลอมเป็นทหารฝ่ายตรงข้ามเพื่อเข้าไปช่วยเธอจากค่ายกักกันลับ
ที่กำลังจะโดนพันธมิคร ทิ้งระเบิดแบบปูพรม แต่ผมพลาดท่า เกิดการปะทะกัน
ผมโดนยิงเข้าที่ลูกตาขวา ทะลุกกหูออกไป ที่ท้องผมเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด
กระสุนฝังอยู่ในตัวผมไม่ต่ำกว่า 20 นัด..แต่ผมก็ฆ่าพวกมันจนหมดได้สำเร็จ..
เธอบาดเจ็บสาหัสจากการโดนทดลองเมื่อสองสัปดาห์ก่อน.....
หลานสาวผมโดนแก็สพิษ ทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยสารเคมี
และผิวหนังที่ถูกทำลายจากการกัดกร่อน...และลมหายใจที่รวยริน...
..แต่พอเธอเจอผม เธอยิ้มให้ผม ยิ้มอย่างที่ไม่มีสิ่งใดจะสวยไปกว่านี้อีกแล้ว...
..เราสองคนทั้งคู่กำลังจะตายในอีกไม่กี่นาที แต่ความรู้สึก ณ เวลานั้น
ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย..เพราะผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...
มีคนที่พร้อมยิ้มให้ผมทุกเมื่อ แม้เวลาของเราทั้งคู่จะน้อยลงทุกก้าวเดินก็ตาม...
เราจะกลัวอะไรในเมื่อมีคนพร้อมที่จะเดินไปกับเราทุกก้าวอย่างเต็มใจ
และรักในความรักที่เรามีต่อเค้าเช่นเดียวกับที่มีต่อเรา....
*******ผมกลัวความโดดเดี่ยวมากกว่าความตายเสียอีก*******
นี่คือคำตอบที่ผมค้นพบในห้วงลึกของจิตใจผม ....และมันจะเป็นดังนี้ตลอดไป..
รอยยิ้มในวาระสุดท้ายของ คนสองคน ในภาพๆนี้จะตราตรึงผมไปอีกชั่วนิรันด์...
*************************************************STARKER_ROP**
