pic

2007/May/09

*********แถลงการณ์ก่อนอ่าน*************

ตอนที่ผมเขียนบทความนี้ ผมกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ซักอย่างแล้วมันเกิดเครียดขึ้นมา

มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใครที่ไม่ชอบบทความประเภทนี้ก็ของให้ลงไปดูรูปข้างล่างเลยนะครับ

*

*

**

**

***

****

ช่วงนี้หลังจากเรื่องดีๆผ่านพ้นไปแล้ว เราก็กลับมานั่งคิดอีกครั้ง...

****และแล้วผมก็จมลงไปในห้วงความคิดที่มืดสนิท ที่ตัวผมปิดกั้นมันอีกครั้ง..*****

****ภาพของความตาย ความเศร้าโศก และความโดดเดี่ยว...*****

มันประดังเข้ามาหาผมอย่างบ้าคลั่ง ไร้ที่สิ้นสุด และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด..

ทั้งๆที่ผมควรจะไม่เหลือมันไว้แล้วด้วยซ้ำ..สิ่งเหล่านี้..

แต่เพราะอาจจะเป็นเพราะผมกำลังกลัว กำลังกลัวว่าวันเวลาที่แสนวิเศษนี้จะโดนกระชากไปจากผมอีก ไม่!!!ผมไม่ต้องการโดนแย่งชิงอะไรไปอีกแล้ว ไม่!!

**************ยอมตายซะยังดีกว่าที่จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว!!!**************

และแล้วทุกอย่างก็กลับมาเหมือนเดิม ผมกลับมาเป็นตัวผมอีกครั้ง...

สิ่งที่ผมใช้"ความตาย"ยื่นคำขาด ทำให้ผมกลับมาอีกครั้งงั้นเรอะ...

ผมพอใจที่จะตาย มากกว่าอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้งั้นเรอะ!!!

****

********

************

และแล้วมือผมก็วาดรูป รูปนึงขึ้นมา ....ฟุ๊งซ่าน..-*-

เป็นรูปของหลานสาวและผม.....ที่ผมมักจะชอบวาดในเวลาแบบนี้"

ผมแบกเธอไว้อย่างนุ่มนวล เธอยิ้มให้ผมอย่างหมดใจ ผมก็ทำเช่นกัน..

ผมรักหลานสาว(ในจินตนาการ)คนนี้มาก อย่างหมดใจ

เพราะเธอก็รักผมมากกว่าใครๆเช่นกัน

*****

*

***

******* แต่...

*

***

*********แต่.....

แต่ในรูป ผมกับเธอกำลังจะเดินไปสู่ "ความตาย"......จากสงคราม....

ผมปลอมเป็นทหารฝ่ายตรงข้ามเพื่อเข้าไปช่วยเธอจากค่ายกักกันลับ

ที่กำลังจะโดนพันธมิคร ทิ้งระเบิดแบบปูพรม แต่ผมพลาดท่า เกิดการปะทะกัน

ผมโดนยิงเข้าที่ลูกตาขวา ทะลุกกหูออกไป ที่ท้องผมเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด

กระสุนฝังอยู่ในตัวผมไม่ต่ำกว่า 20 นัด..แต่ผมก็ฆ่าพวกมันจนหมดได้สำเร็จ..

เธอบาดเจ็บสาหัสจากการโดนทดลองเมื่อสองสัปดาห์ก่อน.....

หลานสาวผมโดนแก็สพิษ ทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยสารเคมี

และผิวหนังที่ถูกทำลายจากการกัดกร่อน...และลมหายใจที่รวยริน...

..แต่พอเธอเจอผม เธอยิ้มให้ผม ยิ้มอย่างที่ไม่มีสิ่งใดจะสวยไปกว่านี้อีกแล้ว...

..เราสองคนทั้งคู่กำลังจะตายในอีกไม่กี่นาที แต่ความรู้สึก ณ เวลานั้น

ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย..เพราะผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...

มีคนที่พร้อมยิ้มให้ผมทุกเมื่อ แม้เวลาของเราทั้งคู่จะน้อยลงทุกก้าวเดินก็ตาม...

เราจะกลัวอะไรในเมื่อมีคนพร้อมที่จะเดินไปกับเราทุกก้าวอย่างเต็มใจ

และรักในความรักที่เรามีต่อเค้าเช่นเดียวกับที่มีต่อเรา....

*******ผมกลัวความโดดเดี่ยวมากกว่าความตายเสียอีก*******

นี่คือคำตอบที่ผมค้นพบในห้วงลึกของจิตใจผม ....และมันจะเป็นดังนี้ตลอดไป..

รอยยิ้มในวาระสุดท้ายของ คนสองคน ในภาพๆนี้จะตราตรึงผมไปอีกชั่วนิรันด์...

*************************************************STARKER_ROP**

2007/Apr/23

หลังๆ เลือดทหารและอัศวิน ข้นจนแทบจะทะลักอยู่แล้ว...

 

ปีนี้ได้เจอศึกมากมาย ทั้งๆที่กลับมาครั้งนี้ก็เพื่อฟื้นฟูจิตใจและแสวงหาความสงบสุข...

 

แต่สงสัยจะเดินเข้ามาสนามรบโดยไม่ได้นัดหมายซะอย่างงั้น เหอเหอ..

 

แต่ก็ทำให้ความฝันลึกๆได้ออกมาโลดแล่นอีกครั้ง...เหมือนค้นพบตัวเองอีกครั้ง.

 

********** ว่าเราชอบวาดรูปขนาดไหน **********

 

รูปของหลานสาวในจิตนาการที่น่ารัก แข็งแรง สง่างาม และเปี่ยมด้วยคุณธรรม

 

- นามว่า " แคทลีน เกลเดอร์แลนด์ " หลานของ " สตาร์เกอร์รอป เกลเดอร์แลนด์ "

- อายุ 7 ขวบ

- ส่วนสูง 130 เซนติเมตร

- ความชำนาญ จัดขบวนรบ สู้ประชิดตัว ยิงปืน

- ความชำนาญพิเศษ มีความสามารถยิง Heavy weapon ที่แม่นยำเหนือมนุษย์ -*-

- อาวุธโปรด ไรเฟิลอิสราเอลรุ่น ปี 1970 การิล และ ปืนใหญ่ Atomic cannon

 

 

 

 

****

 

******ส่วนอันนี้ เล่นอาวุธโหดครับ***ปืนกลสนาม

 

*****

 

*****

 

*********

******* น่ารักไหมครับ อิอิ..

 

ผมหวังว่า ซักวัน จะมีหลานสาวซักคน แล้วเค้าจะเป็นอย่างที่ผมฝันไว้ ซักนิดนึงก็ยังดี อิอิ

 

 

***********************************************************Starkerop****