ตอนนี้ผมแทบจะไม่ต่างอะไรจากคนพิการที่สองขาแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ อันเนื่อง
จากว่าเข่าซ้ายเกิดอาการอักเสบ การเดินไปไหนมาไหนจึงพึ่งไปที่ขาข้างขวาแต่ในที่สุด
เท้าขวาก็เกิดอาการปล้ามเนื้ออักเสบอีก ทิ้งห่างกันแค่อาทิตย์เดียว
เข่าซ้ายปวดทุกครั้งที่ขยับ
เท้าขาดเจ็บแปล็บทุกเวลา แม้กระทั่งลมพัดผ่าน
มันช่างแสนบัดซบ และเจ็บปวดสิ้นดี....
ตอนนี้ก็คือไม่สามารถถ่ายน้ำหนักไปที่ขาข้างไหนได้เลย การใช้ไม้เท้าค้ำเดินไปไหน
ต่อไหนก็ดูจะทรมานและทำให้อาการเจ็บจากขาทั้งสองสาหัสขึ้นทุกทีๆ
ไปทำงานก็ไปได้แค่วันเว้นวัน เพราะเท้าปวดและบวม แบบที่ไม่สามารถทายอนาคตของ
มันได้..บางวันอาการปวดก็ย้ายที่ได้ ฮ่าๆ..เริงรมณ์ดีแท้ๆ.
เรื่องการไปมหาวิทยาลัยยิ่งล้มเหลวโดยปริยาย เพราะไกลกว่าที่ทำงานเสียอีก
และไม่สามารถนั่งรถไปต่อเดียวได้ มีทั้งสะพานลอย บันได เหอเหอ ยังดีที่สามารถ
ผ่อนผันได้ น่าอัปยศที่สุด
ผมเป็นแบบนี้ติดต่อกันมา 4 ปีแล้ว และจะเป็นในช่วง3-4 เดือนสุดท้ายก่อนสิ้นปี เสมอ
ไม่ได้เดินล้ม ไม่ได้ผาดโผนอะไรเลย หนำซ้ำการดูแลรักษาเท้าก็เพิ่มขึ้นทุกปีๆ..
น้ำหนักที่เกือบจะ150เมื่อสองปีที่แล้วก็ลดลงๆเรื่อย เพราะตระหนักถึงภาระของเท้าทั้งสอง
ถึงแม้จะไม่เคยพูดให้ใครฟัง เพราะนิสัยเรื่องการไม่ชอบพูดเรื่องทุกข์ของตัวเองให้ใครฟัง
ในสายตาใครต่อใครก็จะมองผมเป็นไอ้อ้วนขี้โรค อยู่ร่ำไป และถึงผมจะไม่สนใจแต่คน
รอบตัวชอบที่จะวิจารณ์กันเหลือเกินถึงจะลดลงมาเหลือ 130 แต่ดูท่าทางมันอาจจะสาย
เกินไปด้วยซ้ำมั๊ง ฮาฮา การไม่บอกเลยดูจะเป็นเรื่องไม่ดี แต่ถึงพูดไป ก็ไม่มีใครมาสนใจ
อยู่ดี แผลใคร ใครก็เลียเอง การไปขอความเห็นใจเป็นสิ่งอัปยศที่ผมจะไม่มีทางทำ
อย่างเด็ดขาด..
เพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย
แต่เชื่อมะ?? ในท่ามกลางสิ่งเลวร้ายที่รุมกัดกินความเป็นคนของผมอยู่เช่นนี้
ผมกลับยิ่งพยายามทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อคนอื่นมากขึ้น
เรื่องความน้อยใจก็อาจจะมีบ้างแต่เดี๋ยวเดียวมันก็สลายไป ฟิ้วววว
ถึงขาผมจะเดี้ยง แต่สมองของผมไม่ได้เดี้ยงตามไปด้วย มือผมก็ยังไม่ได้เดี้ยง
ผมยังคงทำอะไรต่อมิอะพไรเพิ่มขึ้นอีก (บ้าไปแล้ว) ฮ่าฮ่า
วันที่ผมเขียนเอนทรี่นี้เป็นวันศุกร์ ผมหยุดงานเพื่อรักษาขาตัวเองเพิ่มขึ้นแทนที่จะเอามัน
ไปทรมานกับที่ทำงาน เพราะสัญญากับเด็กๆและเพื่อนๆทุกคนว่าจะเอาธงใหม่ของชมรมที่
ชื่อว่า "ปฐพีเริงร่า" ที่ผมทำขึ้นเองไปโบก ให้มันสะบัดโดดเด่นเป็นสง่าที่งาน เจ เฟสต้า
ตอนนี้มันเสร็จแล้ว มันแค่รอให้ใครซักคนนำมันไปโบกเท่านั้น.....อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
สิ่งที่ได้มาจากการบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้าง มันคือคำตอบง่ายๆคำนึง.....
" ตูไม่สนโว๊ย"
555555+.....ตูจะไปซะอย่างใครจะทำไม..ก๊ากๆๆ
หมาที่ไหนก็ห้ามตูไม่ได้โว๊ย!!!!!!!!!!!!!..5555+
ปล///** พี่โม่งปลื้มขาตัวเอง....อยากตัดทิ้ง แฮ่.......
......................................................................................
