.....ผมป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลอาทิตย์นึง เมื่อซักสามสัปดาห์ที่แล้ว............

 

...การพักฟื้นอันยาวนาน.....ทำเอาผมแทบท้อแท้.......

 

....ความเจ็บปวดกัดกิน..ลึกจนถึงก้นของความสิ้นหวัง.......

 

....แต่ผมไม่มีทางที่จะยอมแพ้......

 

.....ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งเสมอว่า.........

 

 

....อนาคต ไม่ใช่สิ่งที่คนอ่อนแอจะไปถึง...

 

 

.........แม้จะถึงลมหายใจสุดท้าย...ผมก็จะไม่มีทางอ่อนแอ.......

 

 

ปล// คิดถึงทุกๆคนมากนะ....คิดถึงจริงๆ......

edit @ 6 Apr 2008 18:41:58 by "พี่โม่ง" แห่ง ชมรมเชียร์

 

 

ข้าคืออสูร ผู้เศร้าสร้อย และหม่นหมอง

 

ข้าเฝ้ามอง ชีวิตคน บนจุดหมาย

 

เห็นความสุข  ความทุกข์ อยู่ประปราย

 

มีเวียนว่าย มีตายเกิด อยู่วกวน

 

 

 ตัวข้านั้น มีคำสาป อันปวดร้าว

 

อสูรกร้าว มีสองขา ที่เป็นหิน

 

หนึ่งขยับ เจ็บแทบสิ้น ทั้งชีวิน

 

เป็นอาจิน ที่ต้องเก็บ เจ็บกายใจ

 

 

แต่เวลา นานหกเดือน เป็นเหมือนฝัน

 

ขาข้านั้น จะพลันหาย ไม่เป็นหิน

 

หกราศี นับเวลา นับนาจินท์

 

อสูรนั้น หายปลิดทิ้ง เพียงหกเดือน

 

 

อสูรนั้น มีเพื่อนพ้อง อยู่มากมาย

 

ภาษากาย ภาษาใจ นั้นสื่อถึง

 

อาจมีคน เห็นมิควร แลปั้นปึง

 

พวกเค้าจึง เกลียดชัง ข้าทำใจ

 

 

คนเกลียดข้า ชิงชังข้า ข้ามิถือ

 

อย่านำมือ แปดป่าย หมายป้ายสี

 

อย่าให้คน ของข้า เจ็บวจี

 

เขี้ยวเล็บข้า จักราวี เข้าฟาดฟัน

 

 

ความสุขข้า อสูรนั้น นั่นง่ายดาย

 

รอยยิ้มของ คนข้างกาย เพื่อนของข้า

 

ขอแค่ยิ้ม เปี่ยมสุข ทุกเพลา

 

ชีวิตข้า แค่หกเดือน มิเสียดาย

 

 

เวลาผ่าน เลยไป ไวเหลือหลาย

 

ครบหกเดือน สมหมาย ที่มั่นไว้

 

ขาอสูร กลับเป็นหิน ในทันใด

 

ขาข้าเจ็บ  ทั้งร่างกาย และจิตใจ

 

 

จิตมลาย ใจแทบขาด บาดกล้ำกลืน

 

ความสุข เมื่อวันคืน แทบสลาย

 

ทนทุกข์ จากคำสาป บาปปางตาย

 

อยู่เดียวดาย ไกลห่าง ร้างหกเดือน...

 

 

แต่สิ่งหนึ่ง ที่อยู่ใน ใจอสูร

 

คือรอยยิ้ม ที่เพิ่มพูน ในใจหมอง

 

ยิ้มขจัด ความเศร้า เหงาทั้งปอง

 

ยิ้นน้อยๆ ของเพื่อนพ้อง  ก้องในใจ

 

 

อสูรนั้น ใจฟื้นฟู พลันนั่งคิด

 

ข้าเจ็บปวด ถึงชีวิต คิดแค่กาย

 

แต่จิตใจ ข้าได้ สมดั่งหมาย

 

ยิ้มมากมาย ให้แก่ข้า คือตอบแทน

 

 

อสูรนั้น เลิกโศกเศร้า เป่าหม่นหมอง

 

แล้วลองมอง ข้างกาย เป็นเหมือนฝัน

 

เพื่อนๆ พี่น้อง ข้างกายพลัน

 

ปรากฏมา เคียงนั่ง ข้างกายตน

 

 

มิตรภาพ  นั้นยิ่งใหญ่  เกินถึงหยั่ง

 

เป็นพลัง  ช่วยฟื้นฟู    ชูใจหมอง

 

เป็นดั่งยา  ช่วยรักษา   ใจทั้งปอง

 

เป็นแสงทอง  ส่องชี้ทาง  กลางใจเรา

 

 

หกราศี  ปีต่อมา  คนรอเฝ้า

 

มิมีเงา ของอสูร  ดั่งหวังไว้

 

มันไม่มา  เฮฮาร่า แล้วรึไร

 

 มิมีใคร ล่วงรู้  ถึงความจริง

 

 

คำสาปร้าย  ของอสูร  นั้นมีนัย

 

มันคือใจ  ยึดติด  คิดถวิล

 

มิตรภาพ ช่วยกำหราบ คำสาปสิ้น

 

อสูรน้อย  นอนหลับยิ้ม.......สิ้นใจตาย................

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------

 

พี่โม่งก็คงไม่ต่างอะไรกับ"อสูร" ดั่งในกลอนที่กล่าวมา....

 ในเมื่อพี่มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ยิ้มให้.......

 พี่โม่งก็คงจะตายแล้วเกิดใหม่ได้เป็นแน่แท้...ฮี่ๆๆๆ

 

อย่าได้จมปลักกับความผิดหวังหรือความทุกข์ใดๆ นานเกินไปหละ

 

ไม่งั้นขาอาจจะเป็นหินได้นะเออ.....

 

-------------------------------------------------------พี่โม่ง-------

 

 

 

edit @ 6 Dec 2007 19:05:40 by "พี่โม่ง" แห่ง ชมรมเชียร์

ช่วงนี้สุขสงบเสียจริงๆ 

 

อากาศเย็นๆทำให้ไม่ค่อยเครียดกับอะไรซักเท่าไหร่...

 

กลับกัน มันทำให้จิตใจเราสงบอย่างบอกไม่ถูก....

 

ให้เรามีเวลามานั่งนึกอะไรต่อมิอะไรได้เยอะไปหมด....

 

ได้มานั่งทบทวนสิ่งต่างๆที่ผ่านเราไปในเวลาเกือบ 1 ปี มานี้...

 

สุขอนัตน์ฉันท์ใด....ทุกข์มหันต์ก็ฉันท์นั้น...ไม่มีใครหนีมันพ้น....

 

แต่ยังไงเสีย.....ชีวิตก็คือชีวิต....มันมีทิศมีทางของมันเสมอ....

 

ไม่ว่าเราจะต้องการรึไม่ก็ตาม....

 

อากาศหนาวๆ ที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

 

มันทำให้ใจสงบอย่างบอกไม่ถูก....

 

แต่ท่ามกลางความสงบ ก็ได้ยินเสียงของบางสิ่ง..

 

เสียงของ"อดีต"ที่เรียกให้เราเข้าไปค้นดู......

 

มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ ปนๆไปเช่นเดิม....เหมือนทุกปี...

 

ทางที่เดินผ่านบนถนนแห่งชีวิต...มีทั้งปุยนุ่นและเศษแก้ว  ปนๆกันไป

 

นุ่นเท้าเบาสบาย รึเจ็บแปร๊บแสนสาหัส.....ก็เจอมาแล้วทั้งนั้น

 

เหมือนๆเดิมทุกปี...แต่ก็ไม่ซะทีเดียว..หึหึ

 

แตกต่าง น่าตื่นเต้น สุขสันต์ และน่าเอ็นดู......

 

ปีนี้อะไรๆ เข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด...

 

เรื่องดี..เรื่องร้าย....ปะปนกันยุ่งเหยิงไปหมด....

 

บางสิ่งน่าประทับใจ  บางสิ่งเจ็บปวดจนไม่น่าจดจำ

 

บางสิ่งอื่มเอม...บางสิ่งอึดอัดแทบหาไม่..

 

บางสิ่งน่าเชื่อชั่วชีวิต.....บางสิ่งมันก็แค่ลมปากข้ามคืน....

 

......นี่แหละชีวิตคนเรา.......

 

.....คนเราถ้าไม่ล้ม...ก็ไม่เคยลุกขึ้นเช่นกัน......

 

.ลุกขึ้นมาแล้วปัดฝุ่น เช็ดหน้าตา....ยืนนึกซักพัก.....

 

แล้วก้าวเดินต่อไปด้วยประสบการณ์อันเต็มเปี่ยม....

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในตัวเรา เก็บไว้เป็นครูสอนใจ...

 

เรื่องไม่ดีก็เก็บไว้ คิดแต่เรื่องดีๆน่าจดจำ เรื่องประทับใจ...จดจำมันไว้

 

ชีวิตไม่ใช่สิ่งน่ากลัว.....มันน่าค้นหาต่างหาก....ฮ่าๆ

 

.....เท่านี้ ก้าวต่อไปในชีวิต...ก็น่าสนุกขึ้นแล้ว....5555+

......

........

................. ชีวิตมีวันพรุ่งนี้เสมอ........  --__--"

------------------------------------------------------------พี่โม่ง-----