ความท้อแท้นั้น.....
มักจะมาเยือนใจดวงน้อยๆของเราเมื่อปัญหาและอุปสรรค ถาโถมเข้ามาในช่วงเวลาหนึ่ง...
..................... มากเกินไป...-*-"........................
ที่ต้องพูดว่าเกินไปก็เพราะถ้ามันทยอยๆต่อแถวมาหาเรา ก็พอที่จะทำใจ
และหาทางต่อสู้กับมันได้อย่างไม่ยากเย็นนัก...แต่ถ้ามันดันเบรคแตก ..
พุ่งเข้ามาหาเราพร้อมๆกันอย่างต่อเนื่องเลยหละ???
ถ้าเรารู้สึกว่าจะพ่ายแพ้ต่อมันเมื่อไหร่ เมื่อนั้นแหละ....
...."ความท้อแท้" มันก็จะมาเยื่อนเรา......
พี่โม่งนั้น ได้หายหน้าหายตาไปจากน้องๆหลายคน...
หายไปจากชมรมเชียร์ที่รักยิ่ง....เพราะปัญหาหลายๆประการ
...ซึ่งส่วนใหญ่เป็นปัญหาทางด้านสุขภาพ....ทั้งสิ้น....
เริ่มขึ้นเมื่อเดือนไหนซักเดือน แต่เป็นช่วงงาน เจ เฟสต้า...ปี 2550
หลังของพี่โม่งได้เดาะดังเป๊าะ!!กลางงาน ทั้งๆที่ช่วงนั้น ขาแพลง..
การพักรักษาตัวอย่างยาวนานและทรมานก็ได้เริ่มขึ้น....
บวกกับที่อยู่ดีๆขาข้างซ้ายที่ค้ำจุนขาขวาที่แพลงอยู่ ....
ก็เกิดอาการอักเสบตามมาใน 1 อาทิตย์ถัดไป....
...พี่โม่งต้องนอนในสภาพ ขาสองข้าง และหลัง ขยับไม่ได้...สองเดือนเต็มๆ
หลังจากอาการทุเลาลงได้ไม่นานนัก ในช่วงเดือนมกราคม....พี่โม่งก็ตกรถเมล์...
....ขาขวาเจ้ากรรมเคล็ดอย่างรุนแรงจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อเอ็กซเรย์...
....ใช้เวลาไปอีกสามสัปดาห์กว่าจะเดินได้โดยไม่ใช้ไม้ค้ำ....
และเมื่อต้นกุมภาพันธ์ พี่โม่งได้กลับไปเยี่ยมพ่อ-แม่ ที่ต่างจังหวัด พร้อมน้องๆส่วนหนึ่ง
ไปเพื่อพักผ่อน+ ท่องเที่ยว หลังจากที่ไม่ได้พบปะน้องๆในชมรมเสียนาน 555+
...ในวันสุดท้ายก่อนกลับ....พี่โม่งได้ผ่าข้าวหลามที่เผากันเอง......
...มีดอีโต้.....ได้แฉลบลงไปฟันนิ้วซ้ายพี่โม่งอย่างแรง....
มีดได้หยุดที่กระดูกนิ้ว หลังจากผ่านิ้วพี่โม่งไปแล้วครึ่งนิ้ว.....
.....ด้วยแรงที่พอจะผ่าไม่ไผ่ได้เป็นสองซีก.....
สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ และน่ากลัวที่สุดเท่าที่พี่โม่งเคยเผชิญ.......
.........................
ตอนนี้พี่โม่งต้องทำเกราะให้คนในทีมคอสเพลย์อีกสองตัวให้ทันงานวันที่23 นี้.......
พี่โม่งต้องใส่เกราะเองด้วย 1 ตัว......
พี่โม่งยังต้องไปเอ็กซเรย์ขารอบที่สองในวันอาทิตย์นี้.......
จากอาการบาดเจ็บของเก่าที่ขา............
พี่โม่งไม่สามารถใช้นิ้วมือซ้ายได้100%เป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 60 วัน..
....และที่สำคัญ..........
ถ้าอีกสามวัน แผลไม่สามารถสมานกันได้
...พี่โม่งก็คงต้องตัดนิ้วทิ้ง......
.............อืม..........แล้วพี่โม่งควรทำเยี่ยงไรดีจ๊ะ???.........
.........ฟังดูแย่เนอะ.....
.....แต่เชื่อไหมว่า..พี่โม่งไม่เคยท้อแท้ใจ.........
...........................................................
ถ้าทำไม่ทันก็ไปขอโทษน้องเค้า....
ถ้าคอสไม่ได้ก็รักษาตัวให้หายก่อน....
และถ้าพี่โม่งต้องเสียนิ้วมือไป.....ก็ไม่เป็นไรนี่ ยังเหลืออีกตั้ง 4 นิ้วนะ อิอิ
และถ้าหากในภายภาคหน้า โรคร้ายจะกัดกินจนพี่โม่งไม่สามารถคอสได้...
ก็ไม่เป็นไรนี่......อย่างน้อยพี่ก็ยังเห็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ มีความสุขกันนี่..ฮี่ๆ
แล้วถ้าพี่โม่งตายไปหละ???..อืม.....อันนี้ตอบง่ายมากเลย....
ก็ไม่เห็นจะเป็นไร.......ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว.....เราทุกคนต้องเผชิญกับมัน...
ขอแค่ว่าทุกลมหายใจของเราตอนมีชีวิต เราทำอะไรเพื่อตัวเองและผู้อื่นแค่ไหน....
นั่นแหละ.........
............................................
..................................................
....ว่าแล้วก็เลิกท้อแท้กันเถอะ.....เดินหน้ารับวันไหม่ต่อไป.....
...จนกว่าเราจะหาไม่...ลาจากกันไป.......
....ยิ้มแล้วสู้ชีวิตต่อไป.......ตราบที่ยังหายใจ
-------------------------------------------------------------------------------
เลิกท้อแท้กันได้แล้ว...
มองโลกในแง่ดีเข้าไว้....หุหุ
-------------------------------------------------------------พี่โม่ง------
edit @ 6 Feb 2008 08:53:20 by "พี่โม่ง" แห่ง ชมรมเชียร์
