2007/May/09

*********แถลงการณ์ก่อนอ่าน*************

ตอนที่ผมเขียนบทความนี้ ผมกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ซักอย่างแล้วมันเกิดเครียดขึ้นมา

มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ใครที่ไม่ชอบบทความประเภทนี้ก็ของให้ลงไปดูรูปข้างล่างเลยนะครับ

*

*

**

**

***

****

ช่วงนี้หลังจากเรื่องดีๆผ่านพ้นไปแล้ว เราก็กลับมานั่งคิดอีกครั้ง...

****และแล้วผมก็จมลงไปในห้วงความคิดที่มืดสนิท ที่ตัวผมปิดกั้นมันอีกครั้ง..*****

****ภาพของความตาย ความเศร้าโศก และความโดดเดี่ยว...*****

มันประดังเข้ามาหาผมอย่างบ้าคลั่ง ไร้ที่สิ้นสุด และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด..

ทั้งๆที่ผมควรจะไม่เหลือมันไว้แล้วด้วยซ้ำ..สิ่งเหล่านี้..

แต่เพราะอาจจะเป็นเพราะผมกำลังกลัว กำลังกลัวว่าวันเวลาที่แสนวิเศษนี้จะโดนกระชากไปจากผมอีก ไม่!!!ผมไม่ต้องการโดนแย่งชิงอะไรไปอีกแล้ว ไม่!!

**************ยอมตายซะยังดีกว่าที่จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว!!!**************

และแล้วทุกอย่างก็กลับมาเหมือนเดิม ผมกลับมาเป็นตัวผมอีกครั้ง...

สิ่งที่ผมใช้"ความตาย"ยื่นคำขาด ทำให้ผมกลับมาอีกครั้งงั้นเรอะ...

ผมพอใจที่จะตาย มากกว่าอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้งั้นเรอะ!!!

****

********

************

และแล้วมือผมก็วาดรูป รูปนึงขึ้นมา ....ฟุ๊งซ่าน..-*-

เป็นรูปของหลานสาวและผม.....ที่ผมมักจะชอบวาดในเวลาแบบนี้"

ผมแบกเธอไว้อย่างนุ่มนวล เธอยิ้มให้ผมอย่างหมดใจ ผมก็ทำเช่นกัน..

ผมรักหลานสาว(ในจินตนาการ)คนนี้มาก อย่างหมดใจ

เพราะเธอก็รักผมมากกว่าใครๆเช่นกัน

*****

*

***

******* แต่...

*

***

*********แต่.....

แต่ในรูป ผมกับเธอกำลังจะเดินไปสู่ "ความตาย"......จากสงคราม....

ผมปลอมเป็นทหารฝ่ายตรงข้ามเพื่อเข้าไปช่วยเธอจากค่ายกักกันลับ

ที่กำลังจะโดนพันธมิคร ทิ้งระเบิดแบบปูพรม แต่ผมพลาดท่า เกิดการปะทะกัน

ผมโดนยิงเข้าที่ลูกตาขวา ทะลุกกหูออกไป ที่ท้องผมเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด

กระสุนฝังอยู่ในตัวผมไม่ต่ำกว่า 20 นัด..แต่ผมก็ฆ่าพวกมันจนหมดได้สำเร็จ..

เธอบาดเจ็บสาหัสจากการโดนทดลองเมื่อสองสัปดาห์ก่อน.....

หลานสาวผมโดนแก็สพิษ ทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยสารเคมี

และผิวหนังที่ถูกทำลายจากการกัดกร่อน...และลมหายใจที่รวยริน...

..แต่พอเธอเจอผม เธอยิ้มให้ผม ยิ้มอย่างที่ไม่มีสิ่งใดจะสวยไปกว่านี้อีกแล้ว...

..เราสองคนทั้งคู่กำลังจะตายในอีกไม่กี่นาที แต่ความรู้สึก ณ เวลานั้น

ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย..เพราะผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...

มีคนที่พร้อมยิ้มให้ผมทุกเมื่อ แม้เวลาของเราทั้งคู่จะน้อยลงทุกก้าวเดินก็ตาม...

เราจะกลัวอะไรในเมื่อมีคนพร้อมที่จะเดินไปกับเราทุกก้าวอย่างเต็มใจ

และรักในความรักที่เรามีต่อเค้าเช่นเดียวกับที่มีต่อเรา....

*******ผมกลัวความโดดเดี่ยวมากกว่าความตายเสียอีก*******

นี่คือคำตอบที่ผมค้นพบในห้วงลึกของจิตใจผม ....และมันจะเป็นดังนี้ตลอดไป..

รอยยิ้มในวาระสุดท้ายของ คนสองคน ในภาพๆนี้จะตราตรึงผมไปอีกชั่วนิรันด์...

*************************************************STARKER_ROP**

Comment

Comment:

Tweet


การมีชีวิตอยู่ เป็นการเปิดตัวเลือกที่มากขึ้น
ถึงแม้จะเดียวดาย แต่คงไม่ตลอดไปหรอกเนอะ
#15 by Gathering Urza At 2008-07-05 22:12,
ไม่ใช่G นั่นน่ะK เป็นแรมโบ้รึ กระสุนฝังใน ไม่ตายน่ะ oOo"
#14 by ริว (124.121.104.57) At 2008-01-14 19:06,
ภาพนี้ให้ความรู้สึกซึ้งจริงๆเลยง่าา
#13 by A r c h i r a At 2007-08-10 11:12,
เมื่อกี้เขียนตกไป
คำว่าตอนแกเป็นตอนแรกนะ
#12 by ・「ゆみしか」・ At 2007-05-21 21:32,
อ่านแล้วเฟล
ตอนแกที่อ่านไม่เฟลนะ
พอมาอ่านอีกทีทำไมอยากร้องไห้
#11 by ・「ゆみしか」・ At 2007-05-21 21:31,
รูปน่ารักดี แต่คำพูดดูเศร้าจัง
#10 by dadfa At 2007-05-11 11:49,
พี่ปออ่านโบกุราโนะมากไปแล้ว
#9 by Lugy At 2007-05-11 03:29,
อืม พี่ปออย่าเครียดมากๆ แต่อ่านบทความแล้วรู้สึกแปลกๆแฮะ เอาเป็นว่า พอเราเจอกันก็จะได้สนุกกันนะ ไม่เครียดๆ
#8 by ★レン★ At 2007-05-09 23:29,
เหอๆ เป็นเหมือนกัน ผมลองเอาอายุขัยเฉลี่ยมนุษย์ ลบกับอายุของผม แล้วคูณ 365 เข้าไป จะได้ออกมาเป็นจำนวนวันที่ผมจะอยู่บนโลกใบนี้ ช่างเหลือน้อยเหลือเกิน T^T เวลาเราตายจะเป็นยังไงกันนะ ตื่มางานคอสไม่ได้แล้วสิ ไม่สามารถจะบอกเค้าได้อีกว่าเราชอบเค้า ม่ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
#7 by ONThERaiN-Champ At 2007-05-09 23:25,
เหอๆ คนเราต้องมีช่วงแบบนี้กันมั่งละงับ คึคึ
ว่าแต่เห็นลายเส้นพี่ปอแล้วอยากอ่าน CCM อีกรอบแฮะ คึคึ
#6 by Kinคุง At 2007-05-09 18:13,
ดูภาพหลายๆภาพของพี่ปอแล้ว
เส้นพี่ปอดูหนักแน่นดี
#5 by H i r o k i _ S a r u  At 2007-05-09 16:16,
นี่คุณปอเปลี่ยนเป็นสายGเพราะคำพูดของผมป่าวนี่

ป.ล. พลังGกำลังครอบงำหาอ่าไรมาล้างพิษโดยด่วนนะท่าน
อย่าเครียดมากจนลาโลกไปล่ะพี่
ใจเย็นๆ ค่อยๆผ่อนคลายหลายๆเหตุการณ์
(ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่เจออะไรมารึปล่าวดูจากหลายๆอย่าง
ทั้งบอร์ดที่พี่ทำและคำพูดต่างๆที่เห็นมันอาจเลวร้ายจนอยากตาย)
แต่อย่าลืมตอนนี้อย่างน้อย พี่ยังมีพวกผมพวกพี่บอล
และคอสเพลย์เยอร์คนอื่นๆอีกมากมายต้องการให้พี่
ไปสร้า้งเสียงหัวเราะ สร้างรอยยิ้ม ความสนุกสนาน
ชมรมเชียร์ ไม่สนุก ถ้าไม่มีพี่นะ
พี่เป็นนักวาดการ์ตูนหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมชื่นชม
และเป็นบุคคลตัวอย่างประจำใจผมเลยนะ

ยิ้มเข้าไว้ครับ ผม พี่บอล และคนอื่นๆ ยังยืนอยู่ข้างๆพี่เสมอ เพราะเรามีอุดมการณ์เดียวกัน

แล้วเรามารั่วด้วยกันอีกนะพี่โม่ง
#3 by Nobody At 2007-05-09 02:30,
อืม..โนคอมเม้นท์ละกัน
เข้ามาเพราะเห็นคำว่าตายๆ
- -"
งืม จะอยู่หรือตายขอแค่มีความสุขกะสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนั้นก็โอเคแล้วนะ
หลานสาวในรูปน่ารักดีง่ะ
กี่ขวบเนี่ยตัวจิ๊ดนึง
#1 by 0uo At 2007-05-09 02:03,