.................

 

 

.........................

 

................สุดท้าย...พวกผมก็โดนน้ำท่วม พรากทุกสิ่งไปหมดครับ.........

 

..............................

 

............ผมจะเริ่มทุกอย่างใหม่จากศูนย์......อีกครั้งเมื่อน้ำลดครับ....

 

 

วันนี้ [24 ตุลาคม 2554 ] หลังนนทบุรีต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นในเรื่องอุทกภัยมาตลอดสามเดือน

แต่สองสามวันที่ผ่านมากลับยิ่งบีบคั้นกว่า ประชาชนชาวนนท์ต้องหวังฝากชีวิต ทรัพย์สิน และความเชื่อใจไว้กับกำแพงกั้นน้ำขนากมหึมาที่ท่าน้ำนนท์ ที่นับวันจะยิ่งถูกเพิ่ม ถูกเสริมให้สูง กว้าง และแข็งแรงขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้เปรียบเหมือนมหาป้อมปราการที่ใหญ่โตที่สุดเท่าที่ชาวนนทบุรีได้สร้างขึ้นมา

ด้วยขนาดสูงกว่าสามมตร และหนาเกือบ 10 เมตร แต่สำหรับพวกเราแล้วกำแพงใหญ่เพียงบานเดียวไม่อาจทำให้ใจของ อาสาสมัคร อย่างพวกเราเบาใจได้เลย เพราะ เหล่ากำแพงน้ำขนาดเล็กตามหมู่บ้าน และคลองต่างๆ เริ่มมีการเสื่อมสภาพจากการโดนกัดเซาะตลอดสามเดือน

เราได้ข่าวรูรั่วและการพังทลายตลอดช่วงเย็น ดีที่ทางศุนย์ได้เตรียมกระสอบทรายไว้มากพอในกรณีนี้ และเป็นการเตรียมพร้อมอันชาญฉลาด และคิดล่วงหน้าของ สส.และนายกเทศมนตรี กระสอบทรายกองเป็นภูเขาเลากา ระดมตักกันทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้พอในการขนย้ายไปเติมแนวกั้นตามที่ต่างๆทั่วนนทบุรี แต่เราก็ได้สูญเสียพื้นที่ไปหลายจุดแล้ว เนื่องจากนำ้ไม่ได้ผ่านแนวกั้นเราเข้ามา แต่น้ำได้เจาะไปใต้ดิน ทำให้แนวกั้นหลายๆหมู่บ้าน ถล่มเพราะพื้นดินทรุดตัวเป็นรูกว้าง น้ำทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สูงถึงคอในเวลาไม่ถึง5นาที ถล่มท่วมหลายหมู่บ้าน เราทำได้เพียงแค่กั้นกระสอบทำนบใหม่แล้วอพยพประชาชนออกอย่างโกลาหล ในหลายครั้ง

ถูกต้องครับ ธรรมชาติยิ่งใหญ่และน่ากลัวมาก แต่เราถือคติว่า "ถล่มมตรงไหน เราจะอุดตรงนั้น อุดให้มันตายกันไปข้างนึง" ทำให้ภารกิจไล่อุดน้ำทั้งวัน ไม่มีการเพลี่ยงพล้ำ จะมีก็แค่ถอยมาตั้งหลักใหม่ นนทบุรียังสามารถควบคุมสถาณการณ์ได้

เรามองกองภูเขากระสอบทรายแล้วก็วางใจในวันนี้ได้เปราะนึง สถาพของอาสาสมัครหลายๆคนป่วยด้วยโรคตาแดง ไข้หวัด น้ำกัดเท้า และโรคฉี่หนู แต่อีกหลายคนก็ยังมุ่งมั่นในการช่วยเหลืออย่างไม่รู้จักย่อท้อ เรากลับมากันเนื่องจากกระสอบทรายหมด เราจึงกลับกัน

มองเท้าตัวเองที่น้ำกัดจนม่วง แผลที่เต็มตัว และตาที่ดูเหมือนจะอักเสบ แต่ก็กินยา หยอดตา และพันผ้าพันแผล พรุ่งนี้เราจะสู้ใหม่ จนกว่าเราจะชนะ!!! เราจะไม่ยอมแพ้!!

 [23-10-2011] วันนี้ เป็นวันที่สองแล้วของการเป็นอาสาสมัครป้องกันน้ำท่วม

เหมือนเป็นวันที่สงบหลังจากเมื่อวานเกิดเหตุผนังกั้นน้ำริมแม่น้ำเจ้าพระยาถล่มและเราก็แก้มันไปได้ด้วยดี แต่วันนี้เราก็เจอกับเรื่องเลวร้ายไม่น้อยเช่นกัน เมื่อเราทราบว่าเครื่องสูบน้ำใหญ่ตัวที่สามจากทั้งหมด5เครื่องที่ท่าน้ำนนทบุรี เกิดเสียหายเนื่องจากมีถุงพลาสติกเข้าไปอุด

 

ทำให้การสูบน้ำที่ซึมเข้ามามีปริมาณที่มากกว่าน้ำที่ถูกสูบออก ทำให้ปริมาณน้ำที่ท่วมศาลากลางและบริเวณข้างเคียงสูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าจะมีการกั้นแผงรับน้ำขนาดยักษ์แล้วก็ตาม แต่การเสียของเครื่องสูบน้ำก็ทำให้เสียเวลาในการซ่อมแซมเกือบ 10 ชั่วโมงเลยทีเดียว 

 

ที่เรียกว่าแผงกั้นน้ำขนาดยักษ์นั้น ก็เพราะเป็นแผงกั้นน้ำที่เกิดจากการนำแท่งคอนกรีตมาวางขนานกันตลอดริมแผงกั้นน้ำเก่า แล้วตีคอกไม้สูงไว้ข้างใน แล้วเอากระสอบทรายไปวางเรียงไว้ในช่องว่างระหว่างแท่งคอนกรีต และคอกไม้ที่ทำก็เพื่อจะได้มั่นใจว่าถ้าปริมาณน้ำสูงขึ้นจะสามารถเติมกระสอบทรายสูงขึ้นได้เรื่อยๆ 

 

 

พอหลังจากจบเรื่องของเครื่องสูบน้ำ เราได้มีโอกาศไปก่อกระสอบเพิ่มเติมในชุมชนริมน้ำ ทำให้เรารู้ว่าชาวบ้านเริ่มวิตกกับปริมาณน้ำที่ซึมผ่านผนังกั้นน้ำเข้ามาทีละนิดๆ ซึ่งทางเราช่วยได้โดยการนำกระสอบทรายไปกั้นเป็นจุดๆ ชะลอการไหลเข้าท่วมชุมชน ถึงจะไม่มีปัญหาร้ายแรงเท่ากทม.รึที่อื่น แต่เรา อส. ทั้งหมดก็วิตกกังวลอยู่ไม่น้อย

 

 

หลายท่ายเหนื่อย หลายท่านเริ่มรู้สึกว่าสุดท้าย สิ่งที่พวกเขาทำมาทั้งหมด จะโดนพลังของน้ำทำลาย และนนทบุรีจะจมอยู่ใต้บาดาล เพราะตอนนี้ส่วนต่างของระดับน้ำเหนือผนังกั้นกับพื้นถนนเริ่มมากขึ้นทุกวันๆ  แต่เป็นเรื่องดีที่ทางเทศบาลไม่ย่อท้อ และนำทรายมาลงเพื่อทำกระสอบเรื่อยๆไม่หยุด นั่นทำให้เรามีกำลังใจ

 

ข้าวปลา ขนม เครื่องดื่ม ที่บริจาคเข้ามาเรื่อยๆ เป้นเหมือนพลังให้พวกเราทุกคนเชื่อว่า กำแพงคอนกรีตขนาดยักษ์ที่พวกเราสร้างมาจะแข็งแรงพอที่จะต้านทานน้ำไม่ให้ไหลเข้าท่วมจังหวัดนนทบุรี 

 

เรากลับมาที่บ้านตอนเกือยเที่ยงคืน หลายๆคนเริ่มได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม ไม่ว่าจะน้ำกัดเท้า ผื่นคัน และตาอักเสบ

 

ส่วนตัวผม เนื่องจากต้องพันเท้าซ้ายด้วยผ้ายืดรัดกล้ามเนื้อลุยน้ำเป็นเวลานานๆ ทำให้เท่าเริ่มเปื่อยซีด และด้วยความเครียดที่สะสมมากับเรื่องน้ำท่วม ทำให้อาการปวดหัวไมเกรนเกิดขึ้นเป็นระยะๆ

 

แต่ผมยังไหว และเพื่อนๆทุกคนยังไหว และวันพรุ่งนี้เราจะสู้ใหม่อีกครั้ง ผมยังเชื่อเสมอว่า เราจะไม่แพ้!