ดราม่าร้านตัดชุด รอคอยเกือบปี

>>>> ตามลิงค์ครับ.....ผมสงสารน้องๆที่โดนทำร้ายจากคนที่เป็น"ไอดอล"แห่งวงการคอสเพลย์ครับ

 

ปล// ผมไม่ใช่ไอดอล...ผมมันก็แค่"คน" คนนึง ที่เกิดจากกองดิน เหมือนเราทุกคน

 

 

.................

 

 

.........................

 

................สุดท้าย...พวกผมก็โดนน้ำท่วม พรากทุกสิ่งไปหมดครับ.........

 

..............................

 

............ผมจะเริ่มทุกอย่างใหม่จากศูนย์......อีกครั้งเมื่อน้ำลดครับ....

 

 

วันนี้ [24 ตุลาคม 2554 ] หลังนนทบุรีต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นในเรื่องอุทกภัยมาตลอดสามเดือน

แต่สองสามวันที่ผ่านมากลับยิ่งบีบคั้นกว่า ประชาชนชาวนนท์ต้องหวังฝากชีวิต ทรัพย์สิน และความเชื่อใจไว้กับกำแพงกั้นน้ำขนากมหึมาที่ท่าน้ำนนท์ ที่นับวันจะยิ่งถูกเพิ่ม ถูกเสริมให้สูง กว้าง และแข็งแรงขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้เปรียบเหมือนมหาป้อมปราการที่ใหญ่โตที่สุดเท่าที่ชาวนนทบุรีได้สร้างขึ้นมา

ด้วยขนาดสูงกว่าสามมตร และหนาเกือบ 10 เมตร แต่สำหรับพวกเราแล้วกำแพงใหญ่เพียงบานเดียวไม่อาจทำให้ใจของ อาสาสมัคร อย่างพวกเราเบาใจได้เลย เพราะ เหล่ากำแพงน้ำขนาดเล็กตามหมู่บ้าน และคลองต่างๆ เริ่มมีการเสื่อมสภาพจากการโดนกัดเซาะตลอดสามเดือน

เราได้ข่าวรูรั่วและการพังทลายตลอดช่วงเย็น ดีที่ทางศุนย์ได้เตรียมกระสอบทรายไว้มากพอในกรณีนี้ และเป็นการเตรียมพร้อมอันชาญฉลาด และคิดล่วงหน้าของ สส.และนายกเทศมนตรี กระสอบทรายกองเป็นภูเขาเลากา ระดมตักกันทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้พอในการขนย้ายไปเติมแนวกั้นตามที่ต่างๆทั่วนนทบุรี แต่เราก็ได้สูญเสียพื้นที่ไปหลายจุดแล้ว เนื่องจากนำ้ไม่ได้ผ่านแนวกั้นเราเข้ามา แต่น้ำได้เจาะไปใต้ดิน ทำให้แนวกั้นหลายๆหมู่บ้าน ถล่มเพราะพื้นดินทรุดตัวเป็นรูกว้าง น้ำทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สูงถึงคอในเวลาไม่ถึง5นาที ถล่มท่วมหลายหมู่บ้าน เราทำได้เพียงแค่กั้นกระสอบทำนบใหม่แล้วอพยพประชาชนออกอย่างโกลาหล ในหลายครั้ง

ถูกต้องครับ ธรรมชาติยิ่งใหญ่และน่ากลัวมาก แต่เราถือคติว่า "ถล่มมตรงไหน เราจะอุดตรงนั้น อุดให้มันตายกันไปข้างนึง" ทำให้ภารกิจไล่อุดน้ำทั้งวัน ไม่มีการเพลี่ยงพล้ำ จะมีก็แค่ถอยมาตั้งหลักใหม่ นนทบุรียังสามารถควบคุมสถาณการณ์ได้

เรามองกองภูเขากระสอบทรายแล้วก็วางใจในวันนี้ได้เปราะนึง สถาพของอาสาสมัครหลายๆคนป่วยด้วยโรคตาแดง ไข้หวัด น้ำกัดเท้า และโรคฉี่หนู แต่อีกหลายคนก็ยังมุ่งมั่นในการช่วยเหลืออย่างไม่รู้จักย่อท้อ เรากลับมากันเนื่องจากกระสอบทรายหมด เราจึงกลับกัน

มองเท้าตัวเองที่น้ำกัดจนม่วง แผลที่เต็มตัว และตาที่ดูเหมือนจะอักเสบ แต่ก็กินยา หยอดตา และพันผ้าพันแผล พรุ่งนี้เราจะสู้ใหม่ จนกว่าเราจะชนะ!!! เราจะไม่ยอมแพ้!!